رویکردهای تحلیلی به نظام های نوآوری

رویکردهای تحلیلی به نظام های نوآوری

رویکردهای تحلیلی به نظام های نوآوری

رویکردهای تحلیلی به نظام های نوآوری: رویکردهای تحلیلی مختلفی برای بررسی نظام های نوآوری وجود دارد که از جنبه های مختلف و با اهداف متفاوتی به تحلیل نظام های نوآوری می پردازند. ونگ و همکارانش  (۲۰۱۲) به سه رویکرد کلی برای ارزیابی و تحلیل نظام نوآوری اشاره کرده اند:

رویکرد ساختاری:

این رویکرد به شناسایی و توصیف مولفه های ساختاری در انواع مختلف نظام های نوآوری می پردازد. این رویکرد که از طریق تحلیل ساختار نظام های نوآوری (مولفه ها و روابط بین آنها) به تشریح تفاوت عملکرد نظام های نوآوری مختلف می پردازد (نلسون، ۱۹۹۳؛ لوندوال، ۱۹۹۲)، متداول ترین رویکرد تحلیلی به نظام های نوآوری است که اولین بار در سال ۱۹۸۷ توسط فریمن معرفی شد. این رویکرد بر نظام های نوآوری تمرکز کرده و فعالیت های نوآورانه و ساختارهای آنها متشکل از بنگاه ها، دانشگاه ها، موسسات تحقیقاتی، سازمان های دولتی، نهادهای سیاست گذار عمومی و روابط میان آنها را مورد تحلیل قرار می دهد. رویکرد ساختاری به نظام های نوآوری، هدف شناسایی عوامل تعیین کننده و اثرگذار بر خلق، بکارگیری و اشاعه فناوری های جدید در درون مرزهای یک کشور یا منطقه را دنبال می کند.

رویکردهای تحلیلی به نظام های نوآوری

رویکرد کارکردی:

این رویکرد بر فعالیت ها و فرآیندهایی تمرکز دارد که بازیگران اصلی در درون نظام نوآوری با هدف خلق، اشاعه و بکارگیری دانش فناورانه انجام می دهند (برگک و همکاران، ۲۰۰۸؛ جانسون، ۲۰۰۱؛ هکرت و همکاران، ۲۰۰۷). یک کارکرد می تواند به صورت نحوه همکاری یک یا چند فعالیت در راستای تحقق اهداف نظام نوآوری تعریف شود (هکرت و همکاران، ۲۰۰۷). این کارکردها شامل تقویت بازارهای فناوری، ایجاد پیوندها، تقویت تحصیلات و آموزش، ایجاد بسترهایی برای محافظت از حقوق مالکیت معنوی، تخصیص منابع و ایجاد دانش می باشند (لیو و وایت، ۲۰۰۱). یک ترکیب از چندین کارکرد نظام نوآوری، یک سبد از کارکردها را تشکیل می دهد، که می تواند به منظور مطالعه پویایی نظام نوآوری در طول زمان بکار گرفته شود (برکگ و همکاران، ۲۰۰۸).

برای مطالعه مقالاتی در زمینه رویکرد کارکردی به نظام های نوآوری مقالات هکرت و همکاران (۲۰۰۷)، هکرت و نگرو (۲۰۰۹) و برگک و همکاران (۲۰۰۵؛ ۲۰۰۸) را مشاهده نمایید.

مقاله در زمینه رویکرد کارکردی به نظام های نوآوری (برگك و همكاران، 2005)

مقاله در زمینه رویکرد کارکردی به نظام های نوآوری (برگك و همكاران، 2008)

مقاله در زمینه رویکرد کارکردی به نظام های نوآوری (هكرت و همكاران، 2007)

مقاله در زمینه رویکرد کارکردی به نظام های نوآوری (هكرت و نگرو، 2009)

رویکرد اثربخشی:

رویکرد اثربخشی بر سنجش و ارزیابی عملکرد نظام نوآوری، کارایی ورودی- خروجی، شناسایی دلایلی شکست و ناکامی نظام نوآوری، انجام مطالعات بهینه کاوی میان نظام های نوآوری و استخراج شاخص های مناسب برای محاسبه کارایی و اثربخشی نظام های نوآوری تمرکز دارد (نیوسی ، ۲۰۰۲).

برای مطالعه مقاله ای در زمینه رویکرد اثربخشی و کارایی در نظام های نوآوری مقاله نیوسی (۲۰۰۲) را ببینید.

مقاله در زمینه رویکرد اثربخشي به نظام های نوآوری (نيوسي، 2002)


یادداشتی از: مصطفی صفدری رنجبر دانشجوی دکتری مدیریت فناوری، دانشگاه علامه طباطبایی

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *