مدل ها و عوامل موفقیت نوآوری – قسمت دهم

مدل قابليت‌ هاي سازماني

مدل های نوآوری (قسمت چهارم)

مدل‌ های نوآوری به دو دسته‌ ی مدل‌ های ایستا و پویا تقسیم می شود. در ادامه انواع مدل‌ های ایستا تشریح می‌ گردد.

مدل‌ های ایستا / مدل قابلیت‌ های سازمانی

اگر یک نوآوری در سازمانی جهشی، به شمار آید، تولیدکنندگان با دو مشکل در به‌ کارگیری آن مواجه خواهند بود: اول، از آن‌ جا که تغییر، مخرب شایستگی است، آن‌ ها توانایی‌ های استفاده از نوآوری را ندارند. دوم و مهم ­تر آن‌ که قابلیت‌ های موجود سازمانی نه تنها ممکن است در ارتباط با یک نوآوری جهشی، بلااستفاده باشد، بلکه حتی ممکن است قابلیت‌ های موجود مانعی در راه توسعه نوآوری شوند. برای بنگاه‌ ها از بین بردن یا ترک عادت‌ ها، رویه‌ ها و روش‌ هایی که در ارتباط با فناوری قدیمی به‌کار می‌ برده‌ اند، مشکل است. چرا که باید شیوه‌ های قدیمی انجام کار را فراموش کنند. اما تازه‌ واردها تحت فشار فناوری‌ قدیمی قرار ندارند و می‌ توانند قابلیت‌ های جدید ایجاد کرده و آن‌ ها را به‌کار گیرند. از سوی دیگر اگر نوآوری تدریجی باشد، قدیمی‌ ها بر آن تسلط بیشتر می‌ یابند چرا که دانش مورد نیاز، بر اساس دانشی است موجود که در اختیار دارند. اما تازه‌ واردها باید تلاش کنند تا دانش مورد نیاز را ایجاد نمایند.

نتایج تقسیم‌ بندی دو قطبی «تدریجی ـ جهشی» قابل تحلیل است. یک نکته قابل حصول از تعاریف مذکور آن است که تازه‌ واردها در مورد نوآوری‌ های جهشی بهتر عمل می‌ کنند در حالی که قدیمی‌ ها در خصوص نوآوری‌ های تدریجی موفق‌ تر هستند. اما در بسیاری از صنایع، این قدیمی‌ ها هستند که اولین بار شروع به نوآوری جهشی یا به‌ کارگیری آن می‌ نمایند و در برخی موارد در به‌ کارگیری نوآوری‌ های تدریجی ناموفق‌ اند.

مدل قابلیت‌ های سازمانی

مدل‌ های دیگری برای پیش‌ بینی تغییرات فناورانه لازم است و صرفاً مدل‌ های تدریجی ـ جهشی کافی نیستند. مدل‌ هایی نیاز است که بیان کند چرا برخی قدیمی‌ ها در نوآوری‌ های جهشی موفق‌ اند و بعضی از آن‌ ها در مورد نوآوری‌ های تدریجی با شکست مواجه می‌ شوند.

 

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *