مدل ها و عوامل موفقیت نوآوری – قسمت بیستم و یکم

منحني اِس

مدل های نوآوری (قسمت پانزدهم)

مدل‌ های نوآوری به دو دسته‌ ی مدل‌ های ایستا و پویا تقسیم می شود. در ادامه انواع مدل‌ های پویا تشریح می‌ گردد.

مدل‌ های پویا ـ منحنی اِس شکل فاستر

مدل‏ های آتربک ـ آبرناتی و تاشمن ـ روزنکوف هر دو از یک مرحله ثبات یا دوره تغییرات و نوآوری‌ های تدریجی نام می‌ برند که با یک گسست فناورانه پایان می‌ یابد. مشکل آن‏ ها این است که پیش‌ بینی زمان فرارسیدن این گسست، سخت است. این طور عنوان شده که یک بنگاه می‌ تواند وقتی به حد نهایی دانش مورد استفاده در چرخه عمر فناوری رسید (یعنی حد محدودیت‌ های فیزیکی فناوری)، چنین گسستی را پیش‌ بینی کند. برای مثال فاستر اظهار می‌ کند که نرخ پیشرفت یک فناوری، تابعی از میزان تلاشی است که موجب می‌ شود فناوری از یک منحنی اِس شکل پیروی کند. این مطلب در شکل (۱) نشان داده شده ‏است.

منحنی اِس

در توضیح این نمودار باید گفت که پیشرفت فناوری در ابتدا کند است. سپس فناوری بسیار سریع و به‏ صورت فزاینده رشد می‌ کند ولی نرخ رشد به‏ تدریج کم می‏ شود تا این که درنهایت به نظر می‌ رسد فناوری مورد نظر به یک حد فیزیکی نهایی رسیده است. یک فناوری جدید بر اساس ویژگی‏های طبیعی‏ اش می‌ تواند بر محدودیت فیزیکی فناوری قدیمی فایق آید. ابررایانه مثال خوبی در این زمینه است شکل (۲). سال‏ها طراحی مورد استفاده در رایانه‏ ها، معماری تک پردازنده‌ ای بود که به لحاظ فیزیکی دارای حداکثر سرعتی معادل سرعت حرکت الکترون‏ ها در مدارهای پردازنده بود. اما معماری چندپردازنده‌ ای با قدرت پردازش موازی موجب ایجاد یک منحنی اس شکل جدید در ادامه منحنی قبلی گردید که دارای حد فیزیکی تازه‌ ای به نام گلوگاه‏ های ارتباطاتی است. این حد جدید، به ‏دلیل ضرورت هماهنگی بین تعداد زیادی پردازنده است که همزمان با هم کار می‌ کنند. البته مدل منحنی اس نیز در خصوص زمان پذیرش یک نوآوری جهشی، همیشه قادر به پیش‌ بینی نیست، که از عیوب این مدل است.

ابر رایانه

 

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *