مدل ها و عوامل موفقیت نوآوری – قسمت هفتم

مدل های نوآوری

مدل های نوآوری (قسمت اول)

به طور کلی مدل، الگویی مفهومی و نوعی بازنمایی واقعیت براساس بررسی و شناخت آن است. “مدل، تصویری از سیستم واقعی است که با آن می توان رفتار سیستم را درک و پیش بینی کرد” (کاظمی، ۱۳۸۲). هر مدل، به نوعی ساده سازی واقعیت یک پدیده است و الزاماً همه عوامل و جانب یک موضوع را در بر نمی گیرد اما با در نظر گرفتن مهمترین عوامل، به شناخت نظام مند و علمی رفتار پدیده کمک می کند. لذا هنگامی که از مدل نوآوری صحبت می‌ کنیم، باید به این نکته توجه داشت که نوآوری موضوعی پیچیده و غیرخطی است. اما برای درک بهتر رفتار و ابعاد نوآوری، بازنمایی آن در قالب الگویی از روابط و تعاملات تحت عنوان مدل نوآوری مطرح می‌ شود. آشنایی با مدل‏های نوآوری به ما در شناخت و تحلیل هرچه بهتر عوامل موثر بر موفقیت نوآوری کمک خواهد کرد.

مدل های نوآوری

آفوا تلاش زیادی نموده است تا مدلهای نوآوری ارایه شده توسط محققان مختلف را جمع آوری، دستهبندی و تبیین نماید. وی به طور کلی مدلهای نوآوری را به دو دسته مدلهای ایستا و پویا تقسیم می کند و بیان میکند اغلب مدلهایی که در گذشته مطرح شده اند حالتی ایستا دارند و این بزرگترین عیب آن هاست. در مدلهای ایستا، توانایی و دانش بنگاه در زمانی مشخص در یک نقطه خاص بکار گرفته می شود. اینگونه مدل ها، به آن چه که در ادامه یک نوآوری برای اولین بار شکل می گیرد، توجهی ندارند و تنها پویایی آن ها، تغییر از یک محصول قدیمی به یک محصول جدید است. اما رویکرد مدل های پویا در مسیر نوآوری و کشف و بیان تغییرات بعدی آن است. مدلهای پویا، فناوری را جریانی می دانند که هم دارای تغییرات تدریجی و  هم دارای تغییرات جهشی است و هر یک از این دو نوع تغییر ممکن است به نوعی بر موفقیت بنگاه تاثیر داشته باشد. (آفوا،۱۹۹۸). یافته های ناشی از مطالعه و بررسی انواع متعدد مدلهای نوآوری را میتوان این طور خلاصه نمود که هر یک از انواع متعدد مدل های نوآوری می توان ابعادی از موضوع را بیان نماید و هیچ یک از آنها همیشه و در همه موارد صادق نیست.

  • هیچ یک از مدلها بهتنهایی نمی تواند توجیه نماید که چرا و چگونه برخی دست به نوآوری می زنند و برخی نمی زنند.
  • هیچ یک از مدلها به تنهایی نمی تواند بیان نماید که چرا برخی از بنگاه ها در انجام انواعی از نوآوری موفق تر و برخی ناموفق اند.
  • تقریباً بیشتر مدل ها در این موارد اتفاق نظر دارند:
    • نوآوری، ماهیتی فرایندی و توام با ریسک دارد.
    • دو نیروی فشار فناوری و کشش نیاز(بازار) پیشران های اصلی نوآوری هستند.
    • با توجه به تغییر ماهیت و فضای نوآوری در عرصه اقتصاد و صنعت، نقش تعامل و همکاری در نوآوری بهشکل روزافزونی افزایش یافته است.
    • مراحل اصلی و متمایز: ایدهپردازی، توسعه محصول و عرضه به بازار، کمابیش در فرایند عمومی نوآوری قابل مشاهده است.

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *