میانجی ها – قسمت دوم

شکاف ‌‌های نوآوری و نقش میانجی ‌ها

نظام‌ های نوآوری به‌دلایل متعددی دچار مشکل می‌ شوند. دلیل اصلی این مشکلات وجود شکاف ‌های متعدد در نظام نوآوری است. میانجی ‌ها با توجه به تعریف، نقش و کارکردشان، می ‌توانند در شکاف ‌ها نقش‌ آفرینی کرده و این فاصله‌ ها را پر نمایند. شکاف ‌های موجود در نظام نوآوری به چهار دسته تقسیم می شود که به طور معمول عبارتند از:

  1. شکاف ‌های اطلاعاتی
  2. شکاف ‌های دسترسی
  3. شکاف ‌های انتقال
  4. شکاف ‌های تبدیل‌ کننده

در هر کدام از شکاف ‌های بالا، نقش میانجی ‌ها نیز تبیین گردیده است.

شکاف ‌‌های نوآوری و نقش میانجی ‌ها

  • شکاف ‌‌های اطلاعاتی

شکاف اطلاعاتی از عدم توانایی سازمان ‌ها در «شناسایی دانش/ فناوری» ناشی می‌ شود. امروزه، بیشتر سازمان ‌ها نیازمند کسب گونه‌‌ های بیرونی دانش/ فناوری از طریق همکاری و سرمایه ‌گذاری مشترک می ‌باشند. تعداد بسیار کمی از شرکت ‌ها، دارنده اصلی دانش و فناوری ‌‌های به‌روز هستند و باقی شرکت‌ ها باید از طریق صرف هزینه بالا و تمرکز بر روی تحقیق و توسعه، و یا ارتباط شرکت‌ های اصلی تولید، نیاز خود را برطرف کنند. از طرفی محدود کردن دسترسی به دانش/ فناوری به ‌سختی انجام می ‌شود. لذا این نوع میانجی ‌ها با معرفی دانش/ فناوری به دغدغه «کدام دانش/ فناوری؟» سازمان پاسخ می ‌دهند. همچنین با جستجوی اطلاعات در میان شبکه‌ ها و تفسیر و تحلیل بانک داده‌ ها و دیگر منابع، کمک بسیار مفید و مؤثری به سازمان ‌ها در پیدا کردن دانش/ فناوری و مهارت‌‌ های مورد نیازشان خواهند کرد. به‌طور مثال کارگزاران فناوری در سیستم هوشمندی فناوری با جمع ‌آوری، تجزیه و تحلیل و اشاعه اطلاعات مرتبط و مناسب به سازمان در جهت پیدا کردن فناوری/ دانش مورد نیاز با کمترین هزینه کمک می ‌نماید.

  • شکاف دسترسی

شکاف دسترسی ناشی از عدم توانایی سازمان در به‌دست آوردن دانش/ فناوری علی‌رغم آگاهی از محل وجود آن باشد. بر این اساس میانجی ‌ها، بر اساس توانمندی ‌های خود (اعم از کارکنان توانمند، اختیارات، امکانات و …) می‌ توانند دسترسی به دانش/ فناوری را امکان‌پذیر نمایند. همان‌طور که گفته شد، سازمان‌ ها از محل توانمندی‌ های مورد نیاز آگاه می‌باشند ولی نسبت به کارایی و اثربخشی آن اطمینان ندارند؛ لذا میانجی ‌ها می‌توانند با ایجاد اطمینان در کارایی و اثربخشی توانمندی ‌های شناسایی شده، شکاف دسترسی را تسهیل نماید. از طرفی گاهی دسترسی به توانمندی مورد نیاز مقدور می ‌باشد ولیکن عرضه‌ کنندگان آن توانمندی، نیازمند تأیید اعتبار و درستی تقاضاکنندگان توانمندی می ‌باشند. در این‌خصوص میانجی ‌ها می‌توانند با تصدیق تقاضاکنندگان دانش/ فناوری اعتماد عرضه‌کنندگان را جلب نمایند.

  • شکاف انتقال:

شکاف انتقال ناشی از عدم توانایی سازمان در مدیریت زمان و هزینه‌ های توافقنامه‌ های انتقال (ریسک ‌های انتقال)، مذاکره پیرامون تنظیم توافقنامه‌ های انتقال و تنظیم قرارداد بوده که موجب محدود شدن ظرفیت ‌های انتقال دانش/ فناوری می‌ گردد. لذا میانجی ‌ها می ‌توانند با ارائه خدمات مشاوره ‌ای، تأمین بودجه و برنامه‌ ریزی در انتقال دانش/ فناوری به سازمان کمک نمایند.

  • شکاف تبدیل‌ کننده:

به‌طور نسبی دانش و فناوری (به‌ویژه زمانی که توسط سازمان ‌های پژوهشی خلق می ‌شود) در فرم‌ ها و شکل ‌هایی ایجاد می ‌شود که قابلیت انطباق و به‌کارگیری در یک موقعیت تجاری/ کسب ‌و کار را داشته باشد. حصول اطمینان از عملیاتی شدن دانش ایجاد شده از طریق تحقیقات برای انجام سرمایه ‌گذاری‌ ها ضروری است. میانجی تبدیل ‌کننده، عاملی است که دانش و اطلاعات را در یک قالب و فرمت عملی جهت پیاده‌ سازی ارائه می ‌کند. تفاوت اساسی میان توسعه فناوری بر مبنای «تحقیقات» و یا توسعه محصول بر اساس «نیاز مشتری» وجود دارد. تصمیمات در توسعه محصول بر اساس انتظارات تعریف شده از کسب ‌وکار درباره عملکرد محصول (چگونه و چطور انجام خواهد شد)، هزینه آن، قیمت آن و مقیاس تولید آن گرفته می ‌شود. این تصمیم ممکن است مستلزم صرف سرمایه ‌گذاری بسیار بر روی منابع انسانی، تسهیلات و مواد باشد. تحقیقات در آمریکا نشان داده است که تنها ۷ درصد از فناوری ‌‌های لیسانس شده در کسب ‌و کار قابلیت تجاری ‌سازی و کاربردی ‌سازی را دارد و نرخ شکست فناوری ‌‌های لیسانس شده بالاست. پس با توجه به موارد یاد شده، می ‌توان نتیجه گرفت شرکت‌‌ های کوچک و متوسط جهت همکاری با سازمان‌‌ های تحقیقاتی نیازمند حضور «میانجی تبدیل‌کننده» هستند تا بتوانند به‌صورت مؤثر از خدمات و محصولات آن ها استفاده کنند.

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *