میانجی ها – قسمت سوم

موانع میانجی‌ ها

موانع به کارگیری میانجی ها

موانع به کارگیری میانجی ها به چهار دسته تقسیم می شود. این موانع و مشکلات عبارتند از:

  • میزان در دسترس بودن:

یکی از موانع به ‌کارگیری میانجی ‌ها میزان در دسترس بودن آنان برای سازمان می ‌باشد. به‌طور معمول، میانجی‌ ها در هسته مرکزی سازمان نسبت به رده ‌های پایین ‌تر دسترس‌پذیرتر هستند. علت عدم دسترسی یکنواخت، هزینه‌ های بالای به ‌کارگیری و دسترسی به آنان در تمام نواحی و مناطق سازمان می ‌باشد.

  • هزینه‌ های به ‌کارگیری:

خدمات ارائه شده توسط میانجی ‌ها دارای هزینه ‌های گوناگونی می‌ باشد. لذا بسته به نوع خدمات دریافت شده از میانجی‌ ها، هزینه‌ های متفاوتی به سازمان اعمال می ‌شود. این موضوع می ‌تواند بر به‌کارگیری میانجی ‌ها تأثیر بگذارد.

  • تعیین میزان اعتبار و تخصص:

به ‌طور کلی بررسی اعتبار میانجی ‌‌ها و ارزیابی عملکرد آنها کار دشواری است. سازمان ‌ها همواره جهت جستجو و یافتن میانجی‌‌ های متخصص و با اعتبار مناسب با دشواری روبه ‌رو هستند. این موضوع می ‌تواند در بهره‌ برداری و به‌کارگیری میانجی‌ ها اثرات منفی بگذارد.

  • آگاهی‌:

عدم اطلاع از وجود و یا خدمات قابل ارائه توسط میانجی ‌ها و یا نحوه دستیابی به آنها مانع به‌کارگیری و استفاده از میانجی‌ ها می ‌شود. این مانع هنگامی به‌وجود می ‌آید که سازمان ‌ها شبکه ‌سازی درستی در نظام نوآوری خود نداشته باشد.

موانع میانجی‌ ها

مزایای کلان به کارگیری میانجی ها

  • دستیابی به اطلاعات و ایده‌های نوآورانه و تأمین دانش و فناوری مورد نیاز؛
  • تأمین منابع مورد نیاز جهت نوآوری؛
  • ترمیم شکاف‌های موجود در نظام نوآوری.

ماموریت میانجی ها

به طور کلی مأموریت کلان میانجی ‌ها عبارت است از: ترمیم شکاف ‌های چهارگانه (اطلاعاتی، دسترسی، انتقال و تبدیل‌ کننده) در نظام‌ های نوآوری.

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *