میانجی ها – قسمت ششم

تسهیلگران

انواع میانجی‌ها: تسهیلگران

در این پست میانجی تسهیل گر تعریف شده و خدمات قابل ارائه، موانع موجود بر سر راه اثربخشی آنها و همچنین شرایط مورد نیاز برای اثربخشی و مهارت‌ های مورد نیازشان به تفکیک ارائه شده است.

تسهیلگران افرادی هستند که گرداننده مدلی از شبکه بوده و به‌ واسطه ی آنها افراد می‌ توانند به افراد دیگر و دانش و فناوری‌‌ های آنها دست یافته و از فرصت‌‌ های خلق شده استفاده نمایند و داده‌ ها و اطلاعات تخصصی خود را با دیگران به اشتراک بگذارند. تسهیلگران طیف وسیعی از فعالیت‌ ها همچون معرفی فعالیت‌ ها و اعمال نفوذ جهت پیاده‌ سازی و بهره‌ برداری، یا دسترسی به یک فناوری منحصر به‌ فرد را بر عهده دارند. ممکن است تسهیلگر، دانش، اطلاعات و داده‌‌ هایی برای انتخاب و چگونگی ورود به بازار ارائه کند. سهم عمده تسهیلگران ساخت و پشتیبانی از شبکه‌‌ هایی از افراد، شرکت‌ ها و سازمان‌ ها می‌ باشد. شبکه‌‌ های محلی نوآوری، زمانی فعال می‌ شوند که سطح بالایی از اعتماد و تسهیم اطلاعاتی در میان همکاران وجود داشته باشد. شرکت‌ ها، به‌خصوص شرکت‌‌ های کوچک و متوسط، دانش اندکی در مورد افراد و فناوری‌‌ های موجود در سازمان‌ ها دارند و همین عامل سبب عدم همکاری میان آنها می‌ گردد. همچنین تسهیلگران، معرف، رابط و نماینده ارائه خدمات میان بخش‌‌ های همکاری کننده و دو یا چند بخش در شبکه دانشی می‌ باشند. گفتنی است که مسئله قابل توجه در اینجا عدم اطمینان به صحت و درستی اطلاعات مورد مبادله از طریق شبکه‌‌ های دانشی است. از طرفی پرداخت هزینه عضویت در شبکه و عدم دستیابی به اطلاعات مورد نیاز اعضاء، قابل توجه و تأمل می‌باشد.

تسهیلگران

انواع تسهیلگران عبارتند از:

الف. اعتباردهندگان (اطمینان‌ بخشان):

اعتباردهنده‌ها تمرکزشان بر روی ارائه خدمات تسهیلگری بجز خدمات واسطه‌ گری، مشاوره‌‌ های تجاری و یا تأمین مالی شرکای تجاری است. به‌ واسطه ی این تسهیلگران، می‌توان از ارزش فناوری‌‌ های موجود و اتفاقات و رویداد‌های بازار فناورانه آگاه شد. ارزش‌ آفرینی تسهیلگران اعتباردهنده در ایجاد ارتباط میان سازمان‌ ها، به‌ وجود آوردن درک بهتری از رقابت در کسب‌وکار‌های بزرگ، عملکرد شرکت‌‌ های کوچک و همچنین درک بهتر عملکرد سازمان‌‌ های تحقیقاتی است.

ب. تسهیلگران شبکه‌ و ارتباطات:

تمرکز این تسهیلگران بر روی شبکه‌ ها و شبکه‌ سازی در انتقال دانش است. این تسهیلگران به‌ دنبال ایجاد ارتباط و شبکه‌ سازی در بین موارد ذیل می‌ باشند:

  • شورا‌های تجاری، اتاق‌ های بازرگانی، انجمن‌‌ های صنعتی، تخصصی و علمی؛
  • پارک‌‌ های علمی و انکوباتورها؛
  • ارائه‌ دهندگان خدمات تخصصی، مانند دفاتر حقوقی، بانک‌ ها، دفاتر مشاوره مالکیت فکری، و خدمات حسابداری؛
  • دفاتر توسعه تجاری دانشگاه (محل‌‌ هایی از دانشگاه‌ ها که تعهداتشان فراتر از انتقال دانش بوده و تمرکزشان بر روی خدمات می‌ باشد).

ج. انجمن‌‌ های تخصصی و صنعتی:

انجمن‌‌ های صنعتی به‌ عنوان یک نهاد میانجی عمل ارتباط و توزیع اطلاعات را در میان صنایع گوناگون بر عهده دارند. گفتنی است انجمن‌ های حرفه‌ ای جزء میانجی‌ های نوآوری محسوب نمی‌ شوند، زیرا در ارتباط با توسعه توانایی‌ های شخصی می‌ باشند.

د. انکوباتور‌های تجاری:

انکوباتور‌های تجاری و فناوری به‌ عنوان نهاد میانجی در پشتیبانی از رشد و توسعه واحد‌های تجاری از طریق تسهیل در ارتباطات با دیگر واحد‌های تجاری بزرگ و کوچک و سازمان‌‌ های تحقیقاتی ایفای نقش می‌ نمایند.

خدمات قابل ارائه

  • ایجاد ارتباطات و برقراری جریان‌ های دانشی؛
  • ایجاد فرصت‌ های بهره‌ مندی از انجمن‌ های تخصصی و صنعتی؛
  • ایجاد شبکه‌ های همکاری و شبکه‌ سازی؛
  • ایجاد تسهیل در خلق ارتباطات و تعاملات خارجی؛
  • ارائه مهارت‌ های شناسایی و حل مسئله؛
  • بهبود مهارت‌ های مدیریت کسب‌ و کار؛
  • آموزش افراد شاغل؛
  • استخدام فارغ‌ التحصیلان جدید؛
  • ایجاد درک بهتر از عملکرد سازمان؛
  • ایجاد درک بهتر از رقابت در کسب‌وکار؛
  • آگاهی از ارزش فناوری‌ های موجود و رویدادهای بازار فناورانه؛
  • معرفی همکاران راهبردی بالقوه.

موانع موجود بر سر راه اثربخشی

  • بی‌توجهی به نوآوری باز به‌عنوان راهبرد کسب‌وکار و عدم اطمینان و شفافیت در مورد فرایندها

شرایط مورد نیاز برای اثربخشی عملکرد

  • تمایل افراد و سازمان‌ها در به اشتراک‌ گذاری فناوری‌ ها و ظرفیت‌ ها؛
  • اعتبار و درستی سوابق و ثبت آنها؛
  • ظرفیت‌ سازی برای مبادلات.

مهارت‌ های مورد نیاز

  • سطح بالایی از مهارت‌ های ارتباطی و تسهیلگری و توانایی ایجاد اعتماد و اطمینان؛
  • رهبری و ابتکار عمل و تفکر جانبی؛
  • مهارت در جذب و شبکه‌ سازی.

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *