روش های جهانی سازی فناوری- بخش دوم

روش های جهانی سازی فناوری

روش های جهانی سازی فناوری- بخش دوم

همانطور که در بخش قبل در مورد جهانی سازی صحبت کردیم، روش های جهانی سازی فناوری قابل شناسایی هستند که در پست قبل به اولین روش جهانی سازی اشاره شد و اکنون به توضیح دو روش دیگر می پردازیم.

روش دوم: تولید جهانی نوآوری

این دسته شامل نوآوری ها و فناوری هایی می شود که از آغاز در یک مقیاس جهانی شکل گرفته و پدیدار شده اند. تنها نوآوری هایی که توسط شرکت های چند ملیتی انجام می شوند را می توان در این دسته جای داد. به جز، تعداد کمی از موارد استثنایی ( مانند شرکت شل) کشور مبدا شرکت های چند ملیتی قابل شناسایی هستند بنابراین شاید بتوان این دسته را به صورت شرکت های ملی با فعالیت های چند ملیتی دید. واحد های شبکه ی نوآوری شرکت های چند ملیتی در کشور های مختلف پراکنده اند و البته این نباید به این معنا باشد که آن ها تنها به نوآوری برای واحد های تولیدی مستقر درآن ناحیه می پردازند بلکه فعالیت های نوآورانه ی آن ها باید بخشی از راهبرد اصلی نوآورانه ی آن شرکت باشد.

سه راهبرد اساسی که توسط شرکت های چند ملیتی برای پژوهش و توسعه به کار می روند از قرار زیر می باشند.

پژوهش و توسعه ی مرکزی برای نوآوری در سطح جهانی

این همان نگاه سنتی به شرکت های چند ملیتی به شکل یک هشت پا است که دارای یک “مغز متفکر” در مرکز شرکت است که منابع راهبردی (شامل مدیریت ارشد، مهارت های فنی و برنامه ریزی) را در این مرکز متمرکز می کند و شعبه های آن در کشور های میزبان پراکنده می باشند. حتی هنگامی که مقداری از پژوهش و توسعه در خارج از کشور انجام می شود، هدف آن فقط تطبیق محصولات با نیاز های محلی آن منطقه ی خاص است.

پژوهش و توسعه ی محلی برای نوآوری در سطح محلی

هر یک از نهاد های زیر مجموعه در این حالت به توسعه ی دانش فنی خاص خود می پردازد تا بتواند پاسخگوی نیاز های محلی باشد. برهم کنش و ارتباطات میان این نهاد های زیر مجموعه، دست کم از دید توسعه ی نوآوری های فناورانه ضعیف است. این راهبرد بیشتر برای بهره بردن از شایستگی های بومی یک منطقه به کار می رود.

پژوهش و توسعه ی محلی برای نوآوری در سطح جهانی

در این حالت شرکت های چند ملیتی به جای تمرکز بر فعالیت های فناورانه ی خود در کشور های مبدا، دانش فنی و فناورانه را در تعدادی از کشور های میزبان پخش می کنند. از این راه، این شرکت ها می توانند هر بخش از فرایند نوآوری را در مناسب ترین کشور و محیط توسعه دهند. برای نمونه، فناوری های مربوط به نیمه هادی ها را در دره ی سیلیکون، قطعات اتومبیل در شهر تورین، نرم افزار در کشور هند و … . کارآمدی این راهبرد وابسته به چگونگی و کارآمدی جریان اطلاعات درون سازمانی می باشد.

روش های جهانی سازی فناوری

روش سوم: همکاری های فناورانه در سطح جهانی

به تازگی، نوع سومی از جهانی سازی فعالیت های نوآورانه پدید آمده است. از برخی جهات این نوع حد وسط بین دو نوع پیشین از جهانی سازی فناوری و نوآوری می باشد. همکاری های فناورانه زمانی که دو یا چند شرکت تصمیم به ایجاد یک سرمایه گذاری مشترک با هدف توسعه دانش فنی و فناوری می نمایند شکل می گیرد. البته برای اینکه این همکاری ها را در این دسته قرار دهیم سه شرط زیر باید وجود داشته باشند:

1 این سرمایه گذاری مشترک باید فراتر از یک همکاری موردی و غیر رسمی باشد

2 هر یک از شرکت های درگیر در این همکاری مالکیت اولیه خود را حفظ می کنند

3 بخش عمده ی این همکاری ها برای به اشتراک گذاشتن دانش فنی و تولید محصولات و فرآیند های جدید می باشد.

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *