هوشمندی فناوری – قسمت ششم

جایگاه هوشمندی فناوری در سازمان

جایگاه هوشمندی فناوری در سازمان

به طور کلی سه جایگاه مختلف برای ایجاد ساز و کار هوشمندی فناوری در سازمان پیشنهاد می شود:

  • گونه متمرکز:

در این گونه سازوکار هوشمندی فناوری در یک موقعیت مرکزی در سازمان جهت ارائه خدمات به بخش های مختلف مستقر می گردند. این گونه بر اساس رویکرد تمرکزگرایی ایجاد می شود.

  • گونه نامتمرکز:

در این گونه سازوکار، هوشمندی فناوری بر اساس نیاز هر واحد سازمانی و در درون آن ایجاد می شود. برای مثال، هر مدیر محصول، یا بخش جغرافیایی، ممکن است دارای واحد هوشمندی فناوری جداگانه ای باشد، و ارائه دهنده هوشمندی به بخش یا دپارتمان خاصی باشد. این گونه بر اساس رویکرد نامتمرکز ایجاد می شود.

  • گونه نامتمرکز مدیریت شده:

در این گونه مجموعه ای از واحدهای هوشمندی فناوری توسط مدیریت مرکز هوشمندی فناوری کنترل و هماهنگ می شود. مدیریت مربوطه در تسهیم اطلاعات میان واحدهای گوناگون، پرهیز از کارهای تحقیقاتی موازی، به تصویر کشیدن تلاش ها و اشتباهات ایجاد شده، ایفای نقش می نماید.

هر سازمان بر اساس نوع مأموریت و بر اساس تحلیل میزان هزینه ـ فایده نسبت به یکی از گونه های پیشنهادی اقدام می نماید.

جایگاه هوشمندی فناوری در سازمان

مهارت ‌های مورد نیاز کارکنان بخش هوشمندی فناوری

مهارت ‌های مورد نیاز کارکنان بخش هوشمندی فناوری عبارتند از:

  • توانایی تفکر جانبی (توان حل مسئله با رویکرد خلاق و غیرمستقیم و با استدلال‌های غیربدیهی یا نوآورانه).
  • دارای قوه‌ی تخلیل؛
  • توانایی ارائه تحلیل ‌های آماری؛
  • دارای دانش بین رشته ‌ای؛
  • کنجکاوی، انعطاف ‌پذیری، تعامل و گفتگو؛
  • مهارت ‌های جستجو و انتخاب؛
  • شاخت منابع و پایگاه ‌های خبری و علمی؛
  • توانایی بررسی کلیّت هر موضوع و جزئیات کوچک آن؛
  • اطلاع از دانش و فناوری شناخته شده در سازمان؛
  • توانایی تحلیل و درک کسب ‌و کار و مأموریت سازمان.

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *