سطح آمادگی فناوری – قسمت هفدهم

انتخاب فناوری

کاربرد سطوح آمادگی فناوری قسمت چهارم

انتخاب فناوری: در پست قبلی یکی از کاربردهای سطوح آمادگی فناوری بیان شد. در ادامه تعدادی دیگر از کاربردهای سطوح آمادگی فناوری بیان می‌ شود.

انتخاب فناوری

انتخاب یک فناوری از میان چندین گزینه یکی از مسائلی است که پروژه‌ های تحقیقاتی- توسعه‌ ای معمولا با آن مواجه هستند. سطح بلوغ فناوری و در دسترس‌ بودن به موقع آن یکی از معیارهایی است که می‌ بایست در انتخاب گزینه‌ یا گزینه‌ های منا‌سب مد نظر گرفت. سطوح آمادگی فناوری این امکان را فراهم می‌ سازند. در طی فاز صفر (کشف مفهوم و طراحی مفهومی)، لازم است طیف زیادی از فناوری‌ هایی را که قابل بکارگیری هستند (گزینه‌ های مختلف)، در نظر گرفت. به تدریج که پروژه پیش می‌ رود، برخی از گزینه‌ های اولیه به علت آن که زمان بالغ شدن آن‌ ها طولانی می‌ باشد، و به موقع در دسترس نخواهند بود، حذف می‌ شوند و در نهایت تعداد کمی از آن‌ ها به فاز نمایش (بکارگیری عملی در سامانه) راه می‌ یابند. از سطوح آمادگی فناوری می‌ توان برای تعیین گزینه‌ هایی که می‌ توانند به فاز ارزیابی و توسعه راه یابند، استفاده کرد. شکل (۱).

انتخاب فناوری

همانطور که مشاهده می ‌شود در فاز مفهومی گزینه‌ های زیادی از سنسورها وجود دارند که هیچکدام از نظر آمادگی و بلوغ در حد انتظار نیستند. تمام این گزینه‌ ها به فاز ارزیابی راه نمی‌ یابند. TRLs  می‌ تواند در تعیین گزینه‌ هایی که قابلیت ورود به فاز ارزیابی را دارند، کمک کند و معیارهایی را برای ارزیابی ارائه دهد.

فناوری‌ های جدید و نو برای راه‌ یافتن به مرحله‌ ی ارزیابی و توسعه، باید ویژگی‌ های سطح ۳ را کسب کرده باشند. با فرض آن‌ که سطح آمادگی ۷ متناظر با نمایش نمونه سامانه در محیط عملیاتی باشد، باید انتظار داشت که فناوری‌ ها (بخصوص فناوری‌ های کلیدی طرح) در فاز ارزیابی و توسعه، حداقل ویژگی‌ های سطح ۷ را کسب کرده باشند. به همین علت، برخی از فناوری‌ ها که نتوانند این شرط را محقق سازند، از طرح کنار گذاشته می‌ شوند. در فاز نمایش نیز فناوری‌ ها باید حداقل شرایط سطح ۸ را کسب کرده‌ باشند که بتوان بحث تولید را با اطمینان شروع کرد.

البته، توجه به این نکته لازم است که در طرح‌ های بلند مدت، مثلا ساخت یک کشتی بزرگ که طراحی و ساخت آن ممکن است ۱۰ سال طول بکشد، انتخاب تجهیزات مخابراتی و ارتباطی با سطح آمادگی ۸ و ۹ در شروع مرحله طراحی مناسب نیست. و بهتر است همزمان با آن، به رشد و بالغ کردن چنین تجهیزاتی پرداخت به گونه‌ ای که مطابق با شرایط آینده باشد.

این بحث یک درس آموزنده دارد، و آن اینکه، تعریف و اجرای پروژه تنها با یک گزینه‌ ی فناورانه، ریسک پروژه را به شدت بالا می‌ برد؛ زیرا ممکن است در اواسط کار، پروژه با مشکلات مختلفی روبرو شده، و از آنجا که در آغاز به گزینه‌ های جایگزین فکر نشده است، با شکست و ناکامی مواجه گردد.

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *