سطح آمادگی فناوری – قسمت هفتم

تحقیق و توسعه

انواع تحقیق و توسعه

تحقیق و توسعه: با اینکه تمایز دقیقی بین تعریف «تحقیق» و «توسعه» وجود ندارد، اما می‌ توان بین آن‌ ها تمایزهایی مهم قائل شد (روسل،۱۹۹۱). اگر هدف از «تحقیق» توسعه دانش جدید باشد، هدف از «توسعه» بکارگیری دانش علمی یا مهندسی به منظور گسترش آن و اتصال دانش به یک حوزه معین نظیر ریز مدارها، سپس اتصال به حوزه‌ های دیگر مانند قابلیت ساخت ارزان مواد الکترونیکی با کیفیت بالا است.

r&D (تحقیق و توسعه تدریجی):

هدف از این نوع تحقیق و توسعه، رشد و توسعه‌ ی اندک وکوچک در فناوری، و بکارگیری هوشمندانه‌‌ ی دانش موجود است. برای نمونه، می‌ توان به کاهش هزینه‌ های ساخت اشاره کرد. بیشتر فرایند‌های ساخت را می‌ توان با یک سلسله فعالیت‌ های مهم اما کوچک نظیر: مصرف بهینه انرژی، کنترل خودکار فرایند، متالورژی بهتر به منظور هزینه‌ های پایین‌ تر تعمیر و نگهداری، اصلاح نمود (روسل،۱۹۹۱).

R&d (تحقیق و توسعه‌ ی جهشی):

تحقیق و توسعه‌ ی جهشی بر پایه‌ ی دانش علمی و مهندسی موجودی استوار است که به تنهایی برای دستیابی به یک نتیجه عملی مطلوب کافی نیستند. در این حالت لازم است فعالیت‌ هایی جهت کشف دانش جدید با هدف کاملا شفاف بکارگیری آن دانش برای یک منظور خاص انجام شود. کشف دانش جدید به طور ذاتی با ریسک فنی، هزینه و زمان مواجه است. هرگز به طور قطع نمی‌ توان اطمینان داشت که موفقیت فنی مورد نیاز در عمل و با هزینه معقول حاصل خواهد شد. ریسک در تحقیق و توسعه‌ ی جهشی همیشه شدید نیست. معمولا، این نوع طرح‌ ها و پروژه‌ ها با مطالعات اکتشافی (مطالعات امکان‌ سنجی) شروع می‌ شوند.  این مرحله معمولا با چند محقق محدود و هزینه نسبتا اندک انجام می‌ شود. هنگامی‌ که کار وارد مرحله توسعه می‌ شود، هزینه‌ ها افزایش می‌ یابد. اما تصمیم‌ گیری برای ورود به مرحله توسعه تنها هنگامی رخ می‌ دهد که امکان‌ سنجی با موفقیت انجام پذیرفته و ریسک را به شدن کاهش داده باشد (روسل،۱۹۹۱).

R بدون D (تحقیق و توسعه‌ ی بنیادی):

تحقیق و توسعه بنیادی دستیابی علمی/ فناورانه به ناشناخته‌ ها است و دو هدف اصلی را دنبال می‌ کند:

الف) توسعه عمیق تحقیقات در حوزه‌ های فناورانه بالقوه آینده بلندمدت

ب) آماده شدن برای بهره‌ برداری از این حوزه‌ ها در آینده (روسل،۱۹۹۱).

فعالیت‌ های علمی و تجربی به منظور کسب دانش علمی یا تکنیکی برای ارتقای درک و فهم پدیده‌ ها (آر.کی، ۱۳۸۱). این فعالیت‌ ها به منظور و یا کاربرد خاص و معینی انجام نمی‌ شود (SSAP 13, 1989).

انواع تحقیق و توسعه

تحقیقات پایه (بنیادی):

فعالیت‌ های علمی و تجربی به منظور کسب دانش علمی یا تکنیکی برای ارتقای درک و فهم پدیده‌ ها. بنابراین، تحقیقات بنیادی، هدف کاربردی و عملی خاصی را دنبال نمی‌ کند و بر کلی بودن راه حل‌ها یا مفاهیم تاکید دارد (جین، ۱۳۸۱). اما باید توجه داشت که لزومی ندارد این تحقیقات حتما به جواب برسند. به عبارت دیگر، عدم قطعیت در اینگونه تحقیقات بسیار بالا است.

تحقیقات کاربردی:

مطالعات و بررسی‌ های اصیل و مهم جهت‌ مند به منظور ارتقای دانش علمی یا تکنیکی جدید با هدف کاربردی خاص و معین (UK MOD, 2007؛ SSAP 13, 1989). بنابراین:

الف) تحقیقات کاربردی بر کاربردهای عملی ایده‌های کشف‌ شده و فرموله‌ شده متمرکز است.

ب) تحقیقات کاربردی نتایج موفقیت‌ آمیز بنیادی را به راه‌ حل‌ های معین برای حل مسائل و دغدغه‌ های معین و خاص موجود تبدیل می‌ کند.

فعالیت‌ هایی نظیر ارتقای محصول که به منظور عمق بخشیدن به فناوری محصول، یا ایجاد خصوصیات و قابلیت‌ های جدید با استفاده از فناوری‌ های پیشرفته‌ ی موجود، و یا تلفیق فناوری‌ ها انجام می‌ شوند، نیز جزو تحقیقات کاربردی محسوب می‌ شوند.

تحقیقات توسعه‌ ای:

کاربرد نظامند دانش یا مفاهیم حاصل از تحقیق، به منظور تولید محصول که در آن فعالیت‌ هایی از قبیل طراحی، تولید نمونه‌ های مهندسی و نیمه صنعتی، و تست و ارزیابی صورت می‌ گیرد (لارجنت و ماوریس، ۲۰۰۱).

 

 

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *