سطح آمادگی فناوری – قسمت هشتم

تحقیق و توسعه

تاریخچه و تعریف سطوح آمادگی فناوری – قسمت اول

یکی از معیارهایی که جهت سنجش آمادگی و بلوغ فناوری‌ ها مورد استفاده قرار گرفته است، «سطوح آمادگی (بلوغ) فناوری» یا به طور اختصار TRLs است. این سطوح برای اولین بار در دهه ۸۰ میلادی توسط سازمان ناسا مطرح شد. تعاریف اولیه شامل هفت سطح بود که توسط سادین و همکارانش در سال ۱۹۸۹ میلادی ارائه گردید (بیلبرو،۲۰۰۱).

تعریف سطوح آمادگی فناوری توسط سادین و همکارانش (۱۹۸۹):

سطح ۱: اصول اولیه و پایه مشاهده و گزارش شده است.

سطح ۲: کاربرد بالقوه تایید شده است.

سطح ۳: مفهوم به صورت تحلیلی یا آزمایشگاهی و یا هر دو اثبات شده است.

سطج ۴: مولفه یا نمونه رومیزی (بردبورد) یا هر دو در آزمایشگاه تایید شده است.

سطج ۵: مولفه یا نمونه رومیزی (بردبورد) یا هر دو در محیط شبیه سازی‌ شده یا فضای واقعی تایید شده است.

سطج ۶: کفایت سامانه در محیط شبیه‌ سازی‌ شده تایید شده است.

سطج ۷: کفایت سامانه در فضا (محیط واقعی) تایید شده است.

منکینز (۱۹۹۵)، این سطوح را تا ۹ سطح افزایش داد و هرکدام از سطوح را توصیف کرد.  از آن سال به بعد سازمان ناسا از این ابزار در ارزیابی سطح آمادگی و بلوغ فناوری‌ ها در برنامه‌ های توسعه فناوری خود استفاده نمود.

 

او برای برنامه‌ های توسعه فناوری مختلف (فناوری‌ های کاملا جدید و نو) بازه‌ های زمانی زیر را پیشنهاد داد:

سطوح آمادگی فناوری

فناوری بلند‌ مدت: فناوری که در یک بازه زمانی ۶ الی ۲۰ سال کسب خواهد شد. عموما این فناوری در سطوح پایین آمادگی (TRL1-TRL3) قرار دارد.

فناوری میان‌ مدت: فناوری که در یک بازه ۳ الی ۶ سال کسب خواهد شد. عموما این فناوری در سطوح آمادگی (TRL3-TRL5) قرار دارد.

فناوری کوتاه‌مدت: فناوری که در یک بازه زمانی ۱ الی ۳ سال کسب خواهد شد. این فناوری به دلیل محدودیت زمانی حداقل می بایست در سطوح آمادگی (TRL5-TRL8) قرار گرفته باشد.

البته این بازه‌ های زمانی بر اساس شرایط کشورهای پیشرفته‌ ای مانند آمریکا بیان شده است و مربوط به فناوری‌ هایی است که قبلا سابقه نداشته و برای اولین بار قرار است ایجاد گردند.

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *